Over Mark

Mark Eurlings

Mark Eurlings

Mijn naam is Mark Eurlings en geen familie van de befaamde en de gewaardeerde Valkenburgse heren Martin Eurlings en Camiel Eurlings. Zij zijn van de “rijke tak”, zoals ik dat altijd maar gekscherend van mij wegwuif. De Heerlense tak dus…tja..en uiterst trots om getogen te zijn in het land van de Koempels, auwhoor en auwieje.

Maar nu even serieus…

Schöppingen

Ik ben in Duitsland geboren, Schöppingen 30/10/1972. Ouders zijn beiden uit Heerlen. Vader, Jan Eurlings, was beroepsmilitair († 2010 ) en na zijn studie in de V.S. samen met mijn moeder Annita, gestationeerd in Duitsland.

De Duitse gemeenschap kende een grote groep Nederlanders waardoor school, sportverenigingen en vele andere sociale activiteiten in het Nederlands verliepen. Ondanks het bestaan van de “Hollandse wijk” besloten mijn ouders tussen de Duitsers te gaan wonen. Hierdoor leerde ik al snel twee verschillende culturen kennen, ondanks mijn jonge leeftijd. De brutale Hollandse straatschoffies en het brave voorbeeldige van de Duitse jeugd en volwassenen.

Walhalla

Schöppingen was voor velen, en voornamelijk voor kinderen, een walhalla. Veilige omgeving waar geen gekke dingen gebeurden. Altijd wat te doen en als kind hadden wij allen een enorme grote ruimte om te spelen. Het hele dorp en haar omgeving was eigenlijk één groot speelterrein waar iedereen zijn hart kon ophalen. Meerdere bossen, weilanden, speelpleintjes en ontzettend veel sportvelden.

Iedereen kende elkaar en iedereen trok met elkaar op. Van ‘s-morgens vroeg tot ‘s-avonds laat. Een bijzondere commune bleek jaren achteraf. Bij een reünie viel het woord ‘cocon’ waarin wij allen zaten. En ergens klopte dat ook wel. Veel vriendjes gekend en elke dag was je wel weer ergens anders.

Pa en Ma

Wij woonden altijd in die typische Duitse huizen en boerderijen met ruime kamers en tuin. Toen leek dat gewoon normaal. Mijn ouders waren zeer zelfstandig en enigszins op zichzelf staand.

We hadden allen een “rijk en aangenaam” leven, althans we kwamen niets tekort. Als eerste en enigst kind, toentertijd, stond ik natuurlijk vaak in het middelpunt van families’ belangstelling. Cadeaus en aandacht te over. Mijn vader was de meer strenge, rechtvaardige en ondernemende persoon. Voetballes, auto rijles op mijn achtste, platen-, dieren, autonamen leren, kaarttrucjes, fabriceren en repareren, omgaan met dieren.

Mijn moeder de zorgzame en troostende. Spelletjes, boodschappen, kleding, speelgoed. Op die leeftijd besef je natuurlijk niet dat dit heel bijzonder is. Zeker niet als je niet beter weet. Elke dag was eigenlijk een feest.

Het land met de gele kentekenborden

 

logo kenteken

 

Mijn ‘kleine’ familie woonden, op één na, allen in Limburg, mijn tante uit Arnhem († 2016) was de enige uitzondering. Eens in de drie weken vertrokken wij voor een drie-uur durende rit richting Limburg. Voor mij geen probleem, want opa en oma stonden te wachten waar verwennerij tot een ‘cult’ gemaakt leek te worden. Soms tot ergernis van mijn ouders.

Na een tijdje besefte ik dat er eigenlijk twee werelden waren. Eentje met Duitse kentekenplaten en waar landschappen meer dieren dan mensen te zien waren. En eentje waar natuurlijk de fantastische gele kentekens te zien waren met een drukte alom en daar werd Nederland 1 en 2 zelfs haarscherp ontvangen.

Ergens was daar de start van niet zozeer een identiteitscrisis. Wat ben ik nu eigenlijk? Een Hollander, een Duitser, een Limburger. Ergens bedacht ik toen dat ik als één van de weinige mocht zeggen dat ik een Nederlander was. De andere opties golden niet, dus bleef deze over.

Dreamer…

Ik was vroeger een echte dromer en fantast en kon met een simpele houten kubus mezelf uren amuseren. Zet mij ergens neer en duw iets in mijn handen en je had geen kind aan me. Schijnbaar was ik vroeger een enorme driftkikker als mij iets niet zinde.

Omgekeerd evenredig denken

Mijn ouders hadden dan op een bepaalde wijze ook een andere manier van aanpak voor vele dingen. Gestaafd op traditie (niet gelovig, maar ergens wel conservatief) en zoals zij dachten dat je je moest gedragen, maar ook praktische handigheidjes en het net even iets anders willen doen. En dan niet zozeer ‘moderner’.. Vooral mijn vader had daar handigheid in. Gaat het niet linksom dan rechtsom. Maar wel verantwoord en zonder al te drieste maatregelen. Mijn moeder hield daar keurig de balans in.

Big Brother

Op mijn achtste kreeg ik een broertje erbij, Alexander. Fantastisch, niet meer alleen hoeven zijn. (Alsof dat ooit een probleem was, maar goed!)

Kunrade

 

kunrade

Op mijn 11e kreeg ik te horen dat we Schöppingen zouden verlaten voor Kunrade. Mijn vader kreeg daar een nieuwe baan bij AWACS in Geilenkirchen aangeboden, wat hij mooi voor zichzelf uitgekiend had. Vlakbij Limburg, zodat wij dicht naar de familie konden verhuizen.

 

Vrij snel daarna kreeg ik te horen dat het 220 Squadron opgeheven zou worden. De dreiging van Rusland en het verdwijnen van de koude oorlog zal wel een rol hebben gespeeld.

In Kunrade weet ik mijn eerste basis-school – dag nog goed. Gespeend met enig schoffies – gedrag stapte ik gedurfd de nieuwe school in. Mijn nieuwe juf verwelkomende mij in het Duits waardoor ik lacherig antwoordde dat zij gerust Nederlands tegen mij mocht praten.

Het ijs was gebroken en ik voelde me meteen thuis. De aandacht op de eerste schooldag loog er niet om. In eerste instantie dachten zij dat ik een Duitser was, tot teleurstelling van een ander Duits jongetje die eindelijk een metgezel dacht te hebben. Ik heb daar in korte tijd mijn leuke leventje weer opgepakt.

School ging mij altijd heel makkelijk af. Behalve taal, daar bakte ik in eerste instantie niets van.

Middelbare School

De overgang van basisschool naar middelbare school was enorm. Grote school, grote jongens en meisjes, zelfstandigheid, agenda bijhouden, dikke tassen. Waar was die tijd gebleven dat je al spurtend met een boterham in de mond verheugd naar het schoolplein rende? Niets van alles. Er was zelfs sprake van een vreemde ‘dreigende’ sfeer op sommige momenten.

Ik kwam er al snel achter dat school niet alleen school was om kennis op te doen, maar ook een school om je staande te houden tegen het ‘Hollandse geweld’. Deze zinsnede kwam mij later nog goed van pas toen ik aangenomen werd bij mijn tweede serieuze baan.

Na veel vijven en zessen (!) haalde ik dan eindelijk mijn HAVO – diploma.

HEAO Sittard

 

heao

 

De HEAO. Met goede moed gestart, maar de ontstellend vele technische vakken en nog meer zelfstandigheid wat van je gevraagd werd, kon ik gewoon niet aan. Alleen het vak Psychologie interesseerde mij enorm en ik was razend enthousiast.

In die periode ging ik op kamers in Sittard,

Na een half jaar HEAO trok ik de stekker eruit. Dit had geen zin. Mijn eerste zware beslissing die ik zelfstandig nam. Zonder ruggespraak te nemen van wie dan ook. Een verstandige keuze. Een half jaartje sabbatical gehad, wachtend op mijn nieuwe studie

Hogere Katholieke Leergangen Sittard

 

hkls

Hogere Katholieke Leergangen Sittard opleiding Nederlands, leerde ik Sittard een beetje beter kennen en uiteindelijk uitgegroeid tot mijn meest favoriete stadje. Ik had een studentenbaantje bij de plaatselijke Horeca, ik ging naar een sportverenigingen, badminton, zaalvoetbal en fitness en leerde nieuwe mensen kennen.

Verleden Werk, Beroep

In de horeca heb ik geleerd wat hard werken is. Lange en zware dagen meegemaakt voor een schijntje. Geld speelde nauwelijks een rol. Het plezier had de boventoon. Ook de omgang met mensen, gasten en collega’s vond ik prettig. Elke soort horeca-gelegenheid had een andere aanpak nodig richting gasten.

In een a la care – restaurant was het weer anders dan in de ‘rauwe’ kroeg. Dagjes-mensen en kroegtijgers, mannen en vrouwen. Daarnaast kwam ik erachter dat het Limburgs dialect spreken, meer gewaardeerd werd, al was het maar voor een betere fooi, dan het reguliere Nederlands. Ondanks dat ik bijna alle Limburgse dialecten kon verstaan, sprak ik geen dialect. Vanaf dat moment tot nu probeer ik het wel eens. Volgens mij is het een ‘koeterwaals’ van dialecten tussen Venlo en Heerlen wat soms tot verwarrende en fronsende blikken leidde (leidt). Maar ik kan mij goed verstaanbaar maken en dat werd ergens toch wel gewaardeerd.

Taxi. Via een vriend kreeg ik de kans om taxi te gaan rijden. Een geweldige kans om bij te verdienen, auto te kunnen rijden en de streek (lees: straten) te leren kennen. Ideaal was dat ik alleen maandagavond en zaterdag-overdag hoefde te rijden. De ‘akelige’ ritten werden mij altijd bespaard (mazzel?). In die tijd leerde ik, denk ik, nog beter om te gaan met mensen in het algemeen. De wijze hoe klanten in een korte taxi-rit volledige levensverhalen wisten te vertellen, was verbazend. Een paar vragen en wederom interessante, spannende en ontluisterende verhalen. Goed luisteren en gepast daarmee omgaan was de meest wijze les die ik daaruit getrokken heb.

Ook de wijsheid geleerd mijn mond te houden en ook een gepaste houding aan te nemen bij het publiek die het op een akkoordje wilde gooien. Van de zakenman tot de prostituee en van dronken jongeren tot winkelend publiek. Ik heb ze allemaal wel eens gehad. Mooie en interessante ervaring.

Bedrijfskader Eindhoven

 

wonen-in-eindhoven-highlight

In 1997 ben ik verhuisd naar Eindhoven. Daar ben ik gestart met mijn opleiding Bedrijfskader, een verkorte bedrijfskunde-opleiding, die 2 ½ jaar duurde. In die periode kwam ik dus in de ‘grote’ stad. De studie was niet echt moeilijk.

Work needs to be done…

De studieperiode moest afgerond en de reguliere arbeidsmarkt betreden worden. In de hoog-conjunctuur die toen gold, waren de banen voor het uitkiezen. De sollicitatie-rondes gingen makkelijk en ik had de keuze uit maar liefst drie banen.

KPN Telecom

Uiteindelijk koos ik voor KPN in Den Bosch. Motivatie was: een groot bedrijf, vele mogelijkheden, goed startsalaris en het nieuwe concept die van start ging, sprak mij wel aan. Als bedrijfsadviseur was ik plots verantwoordelijk voor een groot gebied in midden-Nederland. De drie weken cursus die daar aan vooraf gingen, was meer gericht op ‘verkopen’, dan daadwerkelijk kennis krijgen van al die systemen die KPN bood.

In mijn ogen zat in die cursus ook een hoop onzin bij. Hierdoor ‘verkrachtte’ ik mijn eigen persoonlijke aanpak met de wijze zoals KPN dat wenste. Ik voelde mij daar niet makkelijk bij. Daarnaast werkte wij met z’n allen in een grote werkruimte waar iedereen op elkaar gepropt zat. Het enige wat telde was omzet en alle verkopers hadden het meer over bonussen dan adviezen die de klant diende.

Ik kwam er al snel achter dat je in zo’n grote organisatie de bureaucratie en logheid de boventoon voerde. Eigen initiatief werd de kop ingedrukt en uiteindelijk was je niet meer dan een nummer op de pay-list van KPN. Managers kwamen en gingen en politiek gedoe tussen collega’s onderling en het management leidde alleen maar af. Ik besloot om weg te gaan.

Servirest / Compass Group

Na een paar weken vond ik een leuke baan bij Servirest Automatencatering met als functie Hoofd Binnendienst. In de sollicitatiegesprekken bleef ik en nog iemand over. Het allesbepalende antwoord die ik gaf bij de vraag : “Wat is je grootste succes tot nu toe?”, was dat ik mij goed staande wist te houden tussen het “Hollandse geweld” en dat maakte de doorslag.

In die tijd heb ik veel geleerd over bedrijfsprocessen, zakelijke contacten, efficiency en had carte-blanche op vele vlakken. Het hoofdkantoor in Amsterdam, Compass Group, kende mij maar al te goed. Uitgesloten de verantwoordelijken, hadden velen daarvan vernomen en complimenteerde mijn doortastende aanpak, echter de wijze waarop was nogal bruusk en ik moest een gematigde toon aanleren in de toekomst. “Want het is de toon die de muziek maakt”. (Toon Timp)

Een paar jaar later nam Compass Group de Selecta Group over. Deze grootste automatencateraar van Europa had nog geen voet aan de grond in Nederland en Servirest werd logischerwijs omgetoverd naar Selecta Nederland. Vrij snel werd de nieuwe directeur duidelijk dat ik veel voeling had voor vele afzonderlijke onderdelen binnen de organisatie van automatencatering en stelde mij voor om Internal Manager te worden.

Een fantastische eer en verantwoordelijkheid. Later bleek dit echter mijn Waterloo. Er werden 14 projecten op mijn bureau gelegd. Van verhuizing naar nieuwe locatie tot het oprichten van een heuse nieuwe organisatiestructuur waardoor ik plots verantwoordelijkheid kreeg over een aantal mensen.

De Rechtszaak

Gedane zaken nemen geen keer. Selecta en relatie was passé en het enige wat nog gold was de rechtszaak winnen tegen Compass, een adempauze nemen en hop naar een nieuwe baan waarin ik de wijze lessen mooi mee kon nemen. Ik eiste van Compass niet meer dan een traject waarbij een bureau mij verder zou helpen met het vinden van een soortgelijke baan. De kosten waren natuurlijk voor Compass. Compass wilde daar niet aan mee doen, want mijn staat van dienst en overkomen waren dusdanig dat ik mij nergens zorgde over hoefde te maken en voorzag mij in een redelijke afkoopsom. Mijn gevoel zag dat echter anders. En hield voet bij stuk.

Entrepreneur in wording… Acquiva Nederland

In 2002  kreeg ik echter de kans om mijn eigen bedrijf te starten. Acquisitie doen voor startende ondernemingen in de reclame-branche. Ideaal omdat ik bij het solliciteren naar een soortgelijke functie wel ver kwam, maar net niet ver genoeg, omdat ik juist die sales-ervaring niet had. Altijd wel een kandidaat die net iets meer ervaring had. Dus ging ik aan de slag met Acquiva om die zgn. sales-ervaring op te doen. Zou het met Acquiva uiteindelijk niet lukken dan had ik toch een bom aan sales-ervaring wat in mijn ogen net genoeg zou moeten zijn om wel aangenomen te worden. Zou het wel slagen met Acquiva dan was dat nog beter. A battle i can’t loose.

Al snel deed ik de acquisitie voor een grafisch vormgeefster, online advertentie bureau en een webdesign bureau in Eindhoven. Verkopen was inderdaad lastiger dan ik had gedacht, maar ging me toch goed af, ondanks de matige economische tijden.

Al snel kwam ik erachter dat de drie partijen veel gemeen hadden met elkaar. In verkoopgesprekken (adviesgesprekken) kwamen veelal alle diensten van deze bedrijven tegelijkertijd aan bod bij elk verkoopgesprek. De ideale mix om met drie petten op bij één klant te gaan zitten, dacht ik. Twee bureaus staken daar een stokje voor toen ik hen uitnodigde tijdens een etentje om hier over te praten. Ze zagen er niets in om te betalen voor iemand die voor een ander aan het verkopen was.  De beslissing om mij terug te trekken en Acquiva anders in te zetten, was snel gemaakt. Dan huurde ik ze toch in.

De nieuwe wereld van Internet Marketing (2002)

download

 

Ik ging vol voor Acquiva. Dag en nacht was ik er mee bezig. Heerlijk om mij volledig te geven. Velen verklaarden mij voor gek en vroegen zich af of ik dat wel aan kon. Dat stimuleerde mij eens te meer. Ik bouwde Acquiva uit tot een adviesbureau op gebied van internet marketing en advies webdesign.

De kennis en ervaring van diensten en producten van deze drie bedrijven hebben mij zeer veel inzicht gegeven in het hoe en wat van internet. Ik heb mijn eigen studie internetmarketing en internetstrategie bepaald en wist voor mezelf een ondernemingsplan te schrijven waar ik naar toe wilde en hoe. Daarna pakte ik alle administratieve, juridische en financiële rompslomp aan. Veel gelezen over het ondernemen, belastingen etc. Dit moet toch een keer gebeuren en als het staat dan staat het ook goed voor een tijdje.

Daarna hield ik mij steeds meer bezig met het naar buiten toe treden. Een website, een logo etc. En daarna kwam pas de acquisitie en inkomsten. Dat was erg lastig. Acquiva was een nobody, een eenmanszaak in een mindere economische periode. Een afspraak maken met een klant was al een probleem, dit had ik nog nooit mee gemaakt. En had ik een afspraak dan was het te duur, niet in het budget, of we komen er nog op terug. Het mooie was wel als starter dat mijn keuze enkel een fatsoenlijke computer, een internet- en telefoonverbinding en gezond portie doorzettingsvermogen nodig had.

Verleden, Vrije tijd, liefhebberijen

Ik sport al van jongs af aan . Voetbal, Basketbal, Tennis. Vrij fanatiek, zonder echt uit te blinken. Drie of vier dagen sporten waren geen uitzonderingen. Op mijn 18e begon ik met Badminton, en werd mijn passie. Een fantastische sport die ik nog steeds met veel plezier bespeel. Sporten was/ is voor mij lang niet om het winnen. Juist mooie, fraaie dingen doen, vond ik leuker. Conditie was bijzaak, zweten en vetgehalte op peil houden veel belangrijker. Als zware roker maakte ik toch geen kans als het om de worst ging. Juist door tactisch en psychologisch slim te zijn, wist ik mij staande te houden tegenover de ‘krachtpatsers’. Nu is wielrennen mijn nieuwe passie. Sinds 5 jaar klim ik graag op mijn stalen ros om de nodige kilometers te maken. De tour met Joost van Maastricht naar Barcelona in 14 dagen, blijft nog steeds het hoogtepunt

Goodbye Eindhoven

Ik had het gehad met Eindhoven en mijn woonsituatie. Het huis waar ik woonde moest worden verkocht door de vereniging van eigenaren en ik werd uitgekocht. Om het maximale eruit te halen, kreeg ik wederom een leuke cent mee met als voorwaarde binnen drie maanden weg te zijn. Zo geschiedde.

Voordat ik besloot deze deal aan te nemen, kreeg ik akkoord van een goede vriend om in te wonen in Roermond. Hij had een groot appartement in de stad, werkte van ‘s morgens vroeg tot ’s avonds laat en ik kon makkelijk mijn kantoor inrichten en mijn werkzaamheden doen.

Saskia en Alisa

In 2007 leerde ik Saskia kennen, mijn echtgenote en moeder van mijn twee kinderen. Alisa is mijn dochter, ook al ben ik niet de biologische, dan nog alle andere vaders. Zie het als de lease-papa.

Wessem

 

 

Al snel woonde ik meer in Wessem dan in Roermond. Roermond was plots mijn werkplaats en Wessem mijn rustpunt. Saskia had al een dochter, Alisa, van acht. Beiden hadden de boel behoorlijk op de rit wat mij een prettig gevoel gaf t.o.v. mezelf bekeken en vele mensen om mij heen. De relatie loopt voorbeeldig tussen mij en Saskia, maar ook die met Alisa. Alsof het altijd zo is geweest.

 

Janique

Op 14 mei 2007 werd Janique geboren

Ook het rustieke Wessem was voor mij een aparte belevenis. Het rustige dorpse karakter waar ‘iedereen’ je in no-time kent, was toch wel wennen en ik merk dat ik mij daarin aanpas. Geen al te gekke en rare uitspraken of vreemde acties voor de leuk meer doen. Dat was in de ‘grote’ stad wel mogelijk. De dag daarna zag je elkaar toch niet meer.

 

Opmax

onlinemarketing
Online Marketing & More

 

Samen met Maurice Brand hebben wij Opmax opgericht. Gestart als zoekmachineoptimalisatie – bureau en als eerste in Europa met het 100% no-cure-no-pay-project. Maurice verliet Opmax drie jaren later en ging zelfstandig verder als Serial Entrepreneur en ik bouwde Opmax uiteindelijk uit tot een full service onlinemarketing bureau. Binnen en buiten Opmax houden 10 mensen zich dagelijks bezig met deze onderneming

One Comment

  1. Carlijne Brouwers

    3 februari 2016 14:29, Beantwoorden

    Beste meneer Eurlings

    Mijn naam is Carlijne Brouwers en ik ben recentelijk afgestudeerd van de opleiding European Studies in Maastricht. Ik heb me gespecialiseerd in communication and international business en ben nu hard op zoek naar een baan in deze richting en dan bij voorkeur in de modebranche.
    Echter, ik heb gemerkt dat een gedegen kennis en ervaring met SEO/SEA erg belangrijk gevonden wordt in het werkveld waar ik graag terecht zou willen komen.

    Het vinden van een goede en erkende aanbieder van SEO/SEA cursussen is nog niet zo gemakkelijk en nadat ik mijn docente social media marketing, Svenja Widdershoven, hierover heb gesproken verwees zij mij naar u door. Mijn vraag is dus of u wellicht af weet van het bestaan van dergelijke cursussen of post hbo opleidingen waarmee ik mijn kennis en ervaringen op het gebied van social media marketing en dan met name SEO/SEA kan verhogen?

    Alvast bedankt voor de moeite en ik wens u nog een prettige dag.

    Met vriendelijke groet,
    Carlijne Brouwers

Leave a comment

(*) Required, Your email will not be published